مسیریاب ها و سوئیچینگ

تاریخ:۱۳۹۴/۰۳/۱۶

 

 

1-1)مسیریاب ها و سوئیچینگ لایه سوم

درحالیکه اکثر سوئیچ ها در لایه دیتا (لایه دوم) از مدل مرجع OSI فعالیت می نمایند، بعضی از آنها خصوصیات یک مسیریاب را در هم آمیخته و همچنین می توانند در لایه شبکه (لایه سوم) نیز فعالیت کنند. در واقع، یک سوئیچ لایه سوم بطور باور نکردنی شباهت به یک مسیریاب دارد.

 

همانند مسیریابها، سوئیچ های لایه سوم عملا در لایه شبکه فعالیت می کنند.

 

هنگامیکه یک مسیریاب بسته ای را دریافت می کند، به آدرس های منبع و مقصد موجود در لایه 3 (لایه شبکه) نگاه کرده تا مسیری که بسته باید اشغال نماید را تعیین کند. این امر به عنوان عملکرد شبکه ای لایه 3 در نظر گرفته می شود. یک سوئیچ استاندارد برای تعیین نمودن منبع و مقصد یک بسته یا پاکت، به آدرس های MAC تکیه می نماید که این حالت به عنوان عملکرد شبکه ای لایه 2 (دیتا) تلقی می گردد. تفاوت اساسی میان یک مسیریاب و یک سوئیچ لایه 3 آن است که سوئیچ های لایه 3 جهت عبور دادن دیتا با همان سرعت سوئیچ های لایه 2 دارای قطعات سخت افزاری بهینه شده هستند. این در حالی است که هنوز همانند یک مسیریاب برای چگونگی انتقال ترافیک در لایه 3 تصمیم گیری می نمایند. در محیط LAN ، یک سوئیچ لایه 3 معمولا سریعتر از یک مسیریاب می باشد چون بر مبنای سوئیچینگ سخت افزاری ساخته شده است. در حقیقت، تعدادزیادی از سوئیچ های لایه 3 مربوط به Cisco ، مسیریاب هایی هستند که عملکرد سریعتری دارند زیرا بر اساس"سوئیچینگ"سخت افزار با چیپ های بهبود یافته درون آنها ساخته شده اند.

الگوی تطبیق (matching) و فایل کردن یا قراردادن درون حافظه پنهان (caching) در سوئیچ های لایه 3، مشابه الگوهای فوق در یک مسیریاب می باشد. هر دوی آنها به منظور تعیین کردن بهترین مسیر، یک پروتکل مسیریابی و یک جدول مسیریابی را بکار می برند. بهرحال، سوئیچ لایه 3 قابلیت برنامه نویسی مجدد سخت افزار به صورت دینامیکی با توجه به اطلاعات صحیح مسیریابی لایه 3 را داراست. این همان خصوصیتی است که اجازه پردازش بسیار سریعتر بسته ها را می دهد. در سوئیچ های لایه 3 مانند سوئیچ سرعت دهنده Cisco 6000 ، اطلاعات دریافتی از پروتکل های مسیریابی، برای Update نمودن جداول Caching سخت افزاری استفاده می شود. سوئیچ 6000 به دلیل داشتن کارت های WAN ، روشی عالی برای اتصال به شبکه اینترنت می باشد. اما مسیریاب های ساده در اندازه های متنوع معمولا جهت اتصال به اینترنت بر مبنای جریان ترافیک و هزینه و بودجه مناسب هستند. نکته مهمی که باید مد نظر داشت آنکه وجود مسیریابها هنگام ایجاد ارتباط میان دو VLAN الزامی است.

1-2) VLANs  :

در راستای رشد شبکه ها از لحاظ اندازه و پیچیدگی، بسیاری از شرکت ها به منظور مهیا نمودن روشهایی برای سازماندهی منطقی این رشد، به شبکه های محلی مجازی (VLAN) روی آورده اند. اساسا، یک VLAN مجموعه ای از نودها بوده که در یک حوزه انتشار مبتنی بر چیزی خارج از موقعیت فیزیکی، گرد هم آمده اند. قبلا راجع به انتشارات و اینکه چگونه یک مسیریاب همراه با انتشارات عبور نمی نماید، مطالبی را آموختید. یک حوزه انتشار شامل شبکه (یا بخشی از یک شبکه) می باشد که بسته منتشر شده را از هر نود موجود در آن شبکه دریافت خواهد کرد. در یک شبکه نوعی، هر چیزی در همان قسمت مسیریاب، تمام بخش همان حوزه انتشار است. سوئیچی که اکنون VLAN ها را در آن اجرا نموده اید، همانند یک مسیریاب دارای حوزه های انتشار چندگانه می باشد. اما هنوز به منظور تعیین مسیر از یک VLAN به سایرین، نیاز به یک مسیریاب می باشد. زیرا سوئیچ نمی تواند خودش این کار را انجام دهد.

 

 

در زیر تعدادی دلایل مشترک برای امکان وجود VLAN ها در یک شرکت آمده است :

 

1)  امنیت : سیستم های مجزا با دیتای حساس از باقیمانده شبکه، امکان دسترسی افراد به اطلاعاتی که مجاز به مشاهده آنها نیستند را کاهش می دهد.

2)  پروژه ها و کاربردهای خاص : اداره نمودن یک پروژه و یا کارکردن با یک درخواست و کاربرد ویژه توسط بهره گیری از VLAN که تمامی نودهای موردنیاز را گردهم جمع می نماید، می تواند به سهولت انجام شود.

3)  اجرا و پهنای باند : تحت نظر داشتن با دقت مورد استفاده شبکه، به مدیر شبکه اجازه ایجاد نمودن VLAN ها را داده که منجر به کاهش تعداد مسیریاب ها و افزایش پهنای باند ظاهری برای کاربران شبکه خواهد شد.

4)   جریان انتشارات و ترافیک : از آنجائیکه یک اصل اساسی در VLAN عدم عبور دادن ترافیک منتشر شده به نودهایی که جزء آن VLAN نیستند، می باشد لذا به طور اتوماتیک باعث کاهش انتشارات خواهد گردید. لیست های دسترسی روشی را برای مدیر شبکه جهت کنترل نمودن اینکه چه کسی چه ترافیکی در شبکه را مشاهده می کند، فراهم می آورد. یک لیست دسترسی، جدولی است که توسط مدیر شبکه ایجاد شده و در آن آدرس هایی که به آن شبکه دسترسی دارند، لیست می گردند.

5)  انواع بخش ها یا شغل های خاص : شرکت ها ممکن است بخواهند VLAN ها را برای بخش هایی که جزء کاربران سنگین شبکه محسوب می گردند (مانند بخش مالتی مدیا یا مهندسی) ، تنظیم نمایند و یا یک VLAN را میان بخش هایی که اختصاص به انواع ویژه ای از کارمندان دارد (نظیر مدیران یا افراد فروش) ، قرار دهند.

 شما می توانید به سادگی با واردشدن (log in) به سوئیچ از طریق شبکه تلفن و واردکردن پارامترهایی برای VLAN (اسم، حوزه و مشخصات پورت) ، یک VLAN که اکثر سوئیچ ها را به کار می برد، ایجاد نمائید. بعد از ایجاد نمودن VLAN ، هر سگمنت شبکه که به پورت های اختصاص یافته متصل می باشد، بخشی از آن VLAN خواهد بود.

درحالیکه شما می توانید بیش از یک VLAN در یک سوئیچ داشته باشید، آنها نمی توانند مستقیما با یکدیگر ارتباط برقرار نمایند. زیرا اگر می توانستند در این صورت هدف از داشتن یک VLAN که همانا ایزوله کردن بخشی از شبکه است، از بین می رفت. به منظور برقراری ارتباط میان VLAN ها نیاز به استفاده از یک مسیریاب می باشد.

 

VLAN ها می توانند میان سوئیچ های مختلف گسترش یافته و لذا شما می توانید در هر سوئیچ بیش از یک VLAN داشته باشید. به منظور قادر ساختن VLAN های مختلف در سوئیچ های مختلف جهت برقراری ارتباط از طریق یک لینک میان سوئیچها، بایستی از فرآیندی به نام ترانکینگ استفاده نمود. ترانکینگ تکنولوژیی است که به اطلاعات از VLANهای مختلف اجازه حمل شدن تنها از طریق یک لینک میان سوئیچها را خواهد داد.پروتکل ترانکینگ VLAN (VTP) ، پروتکلی است که سوئیچها به منظور برقراری ارتباط میان خودشان در موارد مربوط به ساختار VLAN به کار می برند.


 

 


  • بازدید روز

    ۱۶۷

    بازدید دیروز

    ۵۷

    بازدید ماه

    ۲۹۷

    بازدید کل

    ۴۲۰۱۵۸

    افراد آنلاین

    ۷۱